Rumeli’den Anadolu topraklarına göç eden dedelerine yazdığı şiiri bizlere ileten değerli takipçimiz Sayın Gül Yasemin‘e teşekkür ediyor, bu kıymetli şiiri sizlerle paylaşıyoruz.
Üsküp’ten çıktılar yola.
Ellerinde yükler
Doğru tren garına
Yüreğinden yarına umutlarla
Bavullar doluydu anılarla…
Veda ettiler gözyaşlarıyla
El salladılar!
Ardına kalan yaşanmışlıklara…
Anneler, kardeşler yolculadı
Gönüller yangınlarda…
Yalnızca duydukları uğurlar ola!
Saat geçmiyordu yollarda,
Dalıp gittiler bakarken bulutlara…
Vagondaki camda
Gözlerinde yaşla
Zorlukları göğüslemişti bir baba!
Ve ulaştı günün sonunda
Tren Sirkeci garına.
Bilir misiniz siz KOFER nedir?
İçinde hayalleri doldurup göç ettirir…
Ezan ve bayrak uğruna
Hicrettir yadigardan, ana vatana…
İslamiyet’i özgürce yaşamak için
Fatih’in şehri İstanbul
En kutsal yerdir
‘Ben geldim!’ dedi Koca Arnavut!
Ben geldim İstanbul!
Biliyordu!
İnanmıştı!
Kolları sıvadı ve hemen işe başladı
Çünkü göçmenler çalışkandı
Kimseye el açmaz!
Ekmeğini taştan çıkarırdı…
Sene 1950’lerdi…
Şartlar kolay değildi!
Gayretiyle
Her zorluğun üstesinden geldi…
Yıllar hızla akıp geçti…
Sonunda feraha erdi
İyi ki dedi…
İyi ki!
Değdi değdi!
Kızım değdi…
Bunca zorluğa göğüs germeye,
Geldiğime şimdi değdi…
Benim gözüm kalmaz ardımda
Siz beni unutmazsınız duada
Odamda bayrak hep asılı dursun duvarda!
Gözünü kapadığın o anda!
Söz verdim dedem ben sana…
Emaneti sizden alıp
Nesilden nesile ileteceğim!
Ben de sizin gibi azimli
Vatan, bayrak aşığı
Çocuklar yetiştireceğim!
Ve öyle öleceğim…
Bizim büyüklerimiz hep örnekti
Nesli için onca cefalar çekti
Unutmayacağız elbette ki!
Benim dedelerim
Adamdı adam gibi!
Çalışkan, dürüst, efendi
Başı dik, çok cesur, kanı akardı deli!
Tanımazdı hiçbir engeli…
Tam bir Balkan Göçmeni!
Gül Yasemin
Bir Cevap Yazın